Ik begreep er als kind helemaal niks van. Was ik niet braaf geweest dan?
De goedheiligman nam de kleine oranje citrusvruchten ieder jaar weer mee uit Spanje, zo ging het verhaal althans. Alle kinderen uit de klas waren opgetogen als ze weer waren aangekomen. Met een veel te grote portie in hun mond aten ze die gulzig op tot het sap langzaam uit hun mond liep. Zo had ik ze nooit gegeten.

Billetjes

Die van mij waren niet zo lekker, of lag het aan mij? Eerst moet je een dikke schil eraf halen en dan was het opletten geblazen dat er niet opeens prikkelende sap in je ogen sprong.Venijnig. Het leek wel of ze een waarschuwing gaven. Wanneer je ze helemaal had ontmanteld was je nog niet klaar. Nee hoor, je moest nog de hardnekkige witte kleine velletjes eraf zien te halen. Een vervelend klusje want ze bleven overal aan je vingers plakken. Hoe meer je zat te knoeien, hoe slapper de billetjes van de vrucht werden. Als je dacht alles weg te hebben gehaald, zat er dan toch nog een stiekemerd in je mond. Het leek wel een net van draden om je tong zonder enige smaak. Wat moest je ermee? Wanneer je een partje in je mond had was het wel zaak om kort daarna erin te bijten. Deed je dat niet, dan werd het een slijmerig bommetje bedekt met een vliesje die ieder moment uit elkaar kon spatten. Als je er dan uiteindelijk op beet, kwam er heel wat sap uit. Oogknijpend zuur of serpentig zoet? Dat was iedere keer weer afwachten.

Smaak

Als kind noemde ik ze naar smaak. Was het zuur, dan was het een ‘mandarine’ zoals de Fransen het uitspraken. Was het zoet? Dan sprak ik het uit als de Nederlandse ‘mandarijn’. Nee, ik keek niet bepaald uit naar de komst van de citrusvruchten in het najaar. Dan dacht je dat je het in België wel nog even uit kon stellen door de Sint zijn verjaardag een dagje later te vieren (6 december). Nee hoor, twee maanden op voorhand stuurde de bejaarde man ze al naar alle winkels in de buurt. Kisten vol!
Mijn moeder vertelde me dat ze ze vroeger als Sinterklaascadeau kreeg. Stel je voor! Mijn God, was ik blij dat ik daarnaast toch nog wat leuk speelgoed kreeg want dat maakte het enigszins goed.

Sinaasappel

Of ik ze nu wel lust? Nee, nog steeds niet maar wel de grotere oranje citrusvrucht. Of ik dan ook uren zien te knoeien met die velletjes? Nee, ik pers hem uit. Ja inderdaad. Hardhandig. Tot de laatste druppel. Puur sap. Weg met die vervelende velletjes en pitjes. Dan is het ook bij deze vrucht nog afwachten of het een Nederlandse ‘sinaasappel’ is of een volkse ‘appelsien’ is.
Wat is jouw minst leuke herinnering aan Sinterklaas?